Dit is waarom jij jouw persoonlijkheid niet door en door kent

artikel - Dit is waarom jij jouw persoonlijkheid niet door en door kent

Luister je liever de podcast?

Een klein tijdje terug heb ik met je gedeeld waarom het zo belangrijk is om jezelf te kennen.
Jezelf kennen als het gaat om:

  • jouw persoonlijkheid,
  • wat je graag doet en waar je goed in bent,
  • wat jij interessant en belangrijk vindt

Als je jezelf niet goed kent, ga je keuzes in je leven maken, waar je niet blij van wordt.
Zoals die baan waar je met tegenzin naartoe gaat. Want hey, je hebt toch dat inkomen nodig toch?

Maar het gaat niet alleen om je loopbaan.
Het gaat om alle keuzes in je leven:

  • De mensen met wie je om gaat
  • Wat je wilt, als het gaat om een partner
  • Of je kinderen wil, ja of nee
  • Alles wat je wil doen en ervaren in jouw leven.

Als je het gevoel hebt dat er ergens iets knaagt, dat het voelt alsof je nog niet genoeg hebt, betekent dat vrijwel nooit dat je te weinig hebt. Wat het wel betekent is dat je geen of te weinig tijd en energie besteed aan wat echt belangrijk voor je is.

Door jezelf te leren kennen, kom je er achter wat voor jou belangrijk is.
Hoe jij jouw leven wilt leiden.

Naast het maken van keuzes, heb je ook zelfkennis nodig als je wilt groeien. Als je ook daadwerkelijk dat leven wilt bereiken wat bij jou past. Niet zozeer om jezelf te willen verbeteren. Maar wel om steeds meer jezelf te worden.

Om daar te komen, moet je helder hebben waar je nu staat.
En vooral: Wat jou nu tegenhoudt om jouw mooiste leven waarheid te maken.
En dat… dat vergt zelfkennis.


Zelfkennis is toch vanzelfsprekend?


Ja, ik weet het. Je zit inderdaad 24/7 met jezelf opgescheept. Al je hele leven lang. Dat klopt.
Er is geen moment dat je niet van je eigen zijde wijkt.

Dat zou toch moeten betekenen dat je jezelf door en door kent?
Je ziet immers alles wat je doet.

En toch ken je jezelf minder goed dan je denkt.

In dit artikel neem ik je mee in één van de aspecten van zelfkennis; jouw karakter, je persoonlijkheid.
Hoe komt het dat je je eigen persoonlijkheid toch niet zo goed kent?


Er was eens…


Ooit, in een ver, ver verleden, leefde er een klein meisje.

En dat kleine meisje keek vol verwondering om haar heen.
Alles was nieuw!
Ze had nog helemaal geen besef van wie zij was.

Als haar ouders haar riepen, reageerde ze niet.
Ze had geen idee dat ze haar bedoelden.
Doordat ze dit niet doorhad, en geen idee had wat papa en mama van haar wilden, kon ze helemaal zichzelf zijn.

Maar ze werd ouder.
Ze werd zich bewust van zichzelf .
En als ze haar naam hoorde, wist ze nu dat het over haar ging.

Ze merkte dat ze niet, op alles wat ze deed, dezelfde reactie kreeg
Soms waren haar ouders, of andere mensen, heel blij.
Dan lachten ze naar haar, kreeg ze een complimentje of een knuffel… soms zelfs een snoepje.
Maar er waren ook momenten dat ze niet blij waren.
Dan waren ze opeens niet meer zo vriendelijk.
Kreeg ze een standje en soms zelfs straf.

Papa en mama waren er bijvoorbeeld helemaal niet blij mee, als ze geen zin had om met de buurkinderen te spelen.
Terwijl ze het heerlijk vond om een boekje te lezen of helemaal op te gaan in een tekening.
En als ze bij andere mensen op visite gingen, moest ze altijd met de kinderen daar spelen.
Haar moeder werd dan bijna kwaad als ze zich een beetje terugtrok.
“Niet zo verlegen. Ga gewoon gezellig met ze spelen!”

Ze snapte het niet.
Ze voelde zich helemaal niet verlegen.
Waarom mocht ze zich niet in haar eentje vermaken?
Waarom moest ze altijd deel uit maken van de groep?
Toch paste ze zich maar aan, want dan waardeerden ze haar.


Waarom hebben we onze persoonlijkheid aangepast?


Het kindje in het verhaal hierboven komt niet uit een sprookje. Dit is namelijk wat ons allemaal is overkomen.
Ooit was je jong en onbevangen en had je nog niet door wat het was, waar je ouders weleens kwaad over werden.
Je had met stiften op de muur getekend?
Jij was je van geen kwaad bewust. Je was gewoon lekker jezelf.

Maar je werd ouder en je kon steeds beter de connectie leggen tussen wat jij net had gedaan (of wat je nog aan het doen was) en dat waar je ouders minder positief op reageerden. Vaak hoefde je er ook helemaal niet naar te raden. Je ouders vertelde je luid en duidelijk waar ze het niet mee eens waren.

Als je ouders positief reageerden, dan voelde je je gewaardeerd en geaccepteerd. Maar als je ouders negatief reageerden, dan voelde je je afgewezen. En laat dat nou net zijn waar we zo bang voor zijn: Afgewezen worden en er niet meer bij horen.


Ik mocht niet alleen zijn


Kan bij jou van alles zijn geweest, maar voor mij was het het bovenstaande verhaal.
Ik kon mezelf uitstekend zelf vermaken. Ik had een levendige fantasie en kon helemaal opgaan in mijn eigen wereldje.
Maar blijkbaar was dat niet goed. Mijn ouders vonden het raar dat ik niet met de andere kinderen op het speelplein meespeelde. Ze vonden het zielig dat ik nooit werd uitgenodigd. Zelf had ik daar alleen geen probleem mee.

Ging ik als klein kind in opstand?
Nee, blijkbaar wisten mijn ouders het beter en moest ik dus proberen om deel van de groep te worden.
Op school probeerde ik mee te doen op het speelplein.
Als we op visite gingen, ging ik toch maar met de kinderen spelen.
Niet dat ik altijd alleen wilde zijn, maar één vriendinnetje was wel genoeg voor mij.

Heel lang voelde het voor mij alsof er iets mis was met mij. Dat het maar raar was dat ik het zo fijn vind om alleen te zijn.
En ik wilde net als iedereen dolgraag waardering. Dus paste ik me aan.


Slechte karaktereigenschappen eruit, de goede erin.


Heel logisch dat je alles, waar je ouders kwaad over werden, steeds minder ging doen.
Tenminste… in je kindertijd. De puberteit is weer een heel ander verhaal.
Maar als klein kind was je afhankelijk van de zorg van je ouders en dat betekende dat je ze maar beter te vriend kon houden.

De slechte eigenschappen in jouw persoonlijkheid gingen er dus uit.
Maar dat was niet het enige. Want jij deed ook weleens dingen, waar ze juist heel blij van werden. Gedrag wat misschien niet authentiek bij je paste, maar wat je ging herhalen, omdat je ouders daar zo goed op reageerden. Dat was vaak een eigenschap die lijnrecht tegenover die slechte karaktereigenschap stond.

In mijn voorbeeld werd het afgekeurd dat ik graag in mijn eentje speelde.
Ik werd dan, niet altijd even vriendelijk, aangespoord om contact te zoeken met andere kinderen.

Maar ze prezen het juist als ik een keer uit mezelf met andere kinderen ging spelen.
En ze waren ontzettend blij toen ik een paar vriendjes en vriendinnetjes kreeg.

Dat versterkte bij mij het gevoel dat ik altijd contact met anderen moest zoeken. Ik kon maar beter geen moment alleen zijn.
Na school deed ik mijn best om een klasgenootje uit te nodigen om te komen spelen. Of door een klasgenootje uitgenodigd te worden (Dit had natuurlijk weer zijn hele eigen cyclus van aanpassen, want om uitgenodigd te worden, moest ik weer lijken op mijn klasgenootjes)

Alles waar je ouders goed op reageerden ging je meer doen.
Alles wat ze afkeurden, juist minder.
En zo raakte je een deel van je persoonlijkheid kwijt.
Of ze verdwenen in een kast, waar ze van jou niet meer uit mogen komen.


Jouw ouders deden hun best


Natuurlijk wilden je ouders jou niet treiteren. Ze wilden je niet kapot maken.
Integendeel.
Ze wilden jou juist zo goed mogelijk opvoeden, zodat jij een goede, gezonde volwassene werd.
Iemand die zich goed kan redden in de buitenwereld.

Dat betekent alleen wel dat ze jou zo hebben opgevoed, als wat hen het beste leek. Zij hadden een beeld bij hoe een goede en gezonde volwassene zich gedraagd en dat is wat ze bij jou hebben gestimuleerd.

En vergis je niet. Vaak is dit niet eens een bewuste keuze van je ouders geweest.
Het gaat ook om hoe jouw ouders zijn opgevoerd door jouw grootouders.
En jouw grootouders door jouw overgrootouders.
En dat kan vele generaties verder teruggaan.


Hoe merk je dat jij jouw persoonlijkheid hebt aangepast?


Als jij nergens last van hebt, dan is er geen probleem.
Heb jij het gevoel dat je op de plekken waar je jezelf mag zijn, ook echt jezelf bent? Dan is er niks aan de hand.

Maar soms heb je dat gevoel dat er iets niet helemaal klopt. Dan ben je ergens, waar je je voor je gevoel helemaal niet aan hoeft te passen. Waar je voor je gevoel gewoon jezelf kunt zijn. En toch voel je je niet helemaal op je gemak.

  • Op kantoor waar je meedoet met de drukte om je heen, maar je eigenlijk in alle rust en stilte wilt werken.
  • Op een feestje waar je mee zit te kletsen met de rest en je het gevoel bekruipt dat je hier helemaal niet wil zijn.
  • Dat je iemand moet bellen, maar veel liever zou mailen of whatsappen. Ondertussen ben je bijna kwaad op jezelf: “Stel je niet zo aan, bel nou gewoon”.

In dat gevoel van ‘Ik wil het anders’, zit een stukje van jouw persoonlijkheid verscholen, waar je niet meer direct toegang toe hebt.


Alleen willen zijn, is asociaal


Dat is de boodschap die ik onbewust kreeg, als ik weer eens te horen kreeg dat ik buiten moest gaan spelen met de rest.
Maar dat gevoel van heerlijk genieten als ik alleen ben, dat ben ik nooit kwijtgeraakt. Hoe ik ook mijn best heb gedaan.
Ik vind het heerlijk om de tijd te nemen om helemaal tot rust te komen en mijn gedachten de vrije loop laten.

Heel lang mocht ik dat niet van mezelf. Dit was een deel van mij die ik eigenlijk wilde verstoppen.
Tenminste, wel als ik werd uitgenodigd voor een feestje of als iemand zichzelf uitnodigde bij mij thuis.
Dan moest ik niet zo egoïstisch en ongezellig zijn.
Er moest wel iets mis met mij zijn. Elk normaal mens vind het toch heerlijk om lekker rond te hangen en te kletsen?

Elke keer als ik dan het liefste ‘Nee’ zou willen zeggen op een uitnodiging, dan was het net alsof ik mijn moeder hoorde:
“Dat kun je toch niet maken. Wees blij dat ze je hebben uitgenodigd. Als je nee zegt, dan ben je asociaal.”
En dan zei ik toch weer ‘Ja’.

Ondertussen weet ik dat er niks mis met me is. Dat de ene persoon nou eenmaal meer behoefte heeft aan mensen om zich heen dan de ander. En in mijn geval heb ik blijkbaar ook veel behoefte aan tijd voor mezelf.
En toch, toch hoor ik af en toe nog dat stemmetje.


Hoe goed ken jij jouw persoonlijkheid?


In dit artikel heb je kunnen lezen dat je je eigen persoonlijkheid vaak niet door en door kent. Hoe vanzelfsprekend dat ook lijkt.
Al vanaf dat je heel klein was, heb jij jezelf aangepast. Je wilde namelijk graag waardering van je ouders. 
En dit is geen teken van zwakte, dit is doodnormaal. We hebben het allemaal gedaan.

In het volgende artikel ga ik je een aantal handvaten geven, waarmee jij zelf de eerste stap kunt zetten, naar het herontdekken van jouw authentieke persoonlijkheid. Van jouw karakter.

Als je vragen hebt naar aanleiding van dit artikel, laat dan hieronder een reactie achter of stuur me een bericht.

Wil je naar aanleiding van dit artikel graag echt jezelf ontdekken?
Maak dan een afspraak voor een gesprek, waarin we gaan we onderzoeken wat ik voor jou kan betekenen.

Ook interessant:

Deel dit op social media:

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on pinterest

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wil je nooit iets missen?

Schrijf je dan nu in, zodat je de inspiratiemails altijd direct in je mailbox ontvangt!

(Jouw gegevens zijn 100% veilig bij mij. Je kunt je hier te allen tijde voor uitschrijven.)